ავტორი: TraVisa | 13 დეკემბერი 2010 | ნანახია: 211
“ყოველთვის ვფიქრობ, რომ ღმერთმა განსაკუთრებული ნიჭი მომცა.
არ არსებობს ადამიანი, რომელიც მძულდეს, ვისთვისაც საუკეთესო, იმაზე კარგი არ მსურდეს, ვიდრე მე მაქვს. გამიმართლა მაშინაც, როდესაც მამამ დაბადების დღეზე აკუსტიკური გიტარა მაჩუქა. მაშინ თავი ლეგენდა მეგონა. შეუძლებელი არაფერია… არა, ვცდები. წარმოუდგენლად რთულია საყვარელი ადამიანის დაკარგვა და იმაზე ფიქრი, რომ მისი ნომრის აკრეფვისას სიჩუმე გიპასუხებს. ეს არ მინდა და ალბათ ისიც, რომ ოდესმე ვინმეს მონა გავხდე. ღმერთმა ყველას სიყვარული გვაჩუქა, ყველას განსაკუთრებული ნიჭი მოგვცა და უბრალოდ, ხანდახან ოდნავ ღრმად ჩაიხედეთ საკუთარ თავში, აიღეთ ის, რაც გერგებათ და ამაზე მეტი გაეცით. GOTTHARD თქვენი, ჩვენი ჯგუფია. ვწერთ იმაზე, რაც გვინდა რომ გვქონდეს და უფრო იმაზე, რაც გვქონდა და ყოველთვის სიყვარულით მოგვაგონდება.
სიცარიელეც არ მიყვარს და გული დამწყდება, თუ ჩემი სიკვდილის შემდეგ, ვინმეს გულში სიცარიელეს დავტოვებ. ამაზეა ჩვენი ახალი ალბომის პირველი სინგლი Tears To Cry.
ნუ შეგრცხვებათ ცრემლების… ამ დროს ყველაზე კრისტალურები და ალალები ხართ. მინდა ყოველთვის იქ ვიყო, სადაც ვინმე ტირის, ინანიებს და იმ ადამიანს ჩავხედო თვალებში. იმ თვალებში სიმართლე და მონატრება იქნება. ყველანი მიყვახართ. დროებით.”
სტივ ლი, ფრაგმენტი ინტერვიუდან, 2010
2010. 5 ოქტომბერი.
16:13, ლას ვეგასი.
GOTTHARD-ის ამერიკული ტური.
ავტობუსმა სუპერმარკეტთან გააჩერა, ჯგუფის ლიდერს, სოლისტს სტივ ლის თავისი საყვარელი მარწყვის იოგურტის ყიდვა მოუნდა.
წვიმს, მაგრად წვიმს. ჯგუფის წევრები და სტივის საცოლე, ბრიჯიტ ვოს ბალცარინი იქვე, დამცავ ჯებირებთან დგანან. სტივი ჩანთაში საწვიმარს ეძებს.
გზაზე დიდი სიჩქარით მოდის სატვირთო მანქანა, სველ ტრასაზე მძღოლი კარგავს კონტროლს და ტრაილერი ეჯახება ავტობუსთან გაჩერებულ ოთხ მოტოციკლს. ერთ-ერთი მოტოციკლი ეჯახება სტივის და ბრიჯიტს. შემთხვევის ადგილზე რეანიმობილის მოსვლამდე,
სტივი გარდაიცვალა.
ლეგენდარული ჯგუფის
სოლისტი 47 წლის იყო.
მზე ყველასთვის ერთნაირად ვერ ანათებს, მაგრამ რომ წვიმს, ყველა სველდება. ურთიერთობების ბეტონის ხიდი, მოგონებების ფოთოლცვენა და სინანულის წვიმა… ჩვენი აწმყოს ორთქმავალმა სტვენა შეწყვიტა, მემანქანე ლიანდაგზე ჩამოდის და ახალ მგზავრს ელოდება. მალე მოვა, დიდხანს ვერ დაელოდებიან.
მოწესრიგებული მგზავრები, ლიანდაგის მარცხენა მხარეს კი აყვავებული ბაღია. ერთი ვაშლი მემანქანესაც ეკუთვნის…
ბოლო ვაგონში მოხუცმა ჩათვლიმა, მაგრამ მასაც გააღვიძებენ, ახალი მგზავრი ყველამ უნდა გაიცნოს.
გაცოცხლდა პრიმიტიული საღებავით შეღებილი ჭიშკარი. ამ ჭიშკარს გამოაღებენ და მგზავრს ბოლო გზას დაულოცავენ. ამ ორთქმავალში არც ნახშირის მტვერი შეგაწუხებთ და შავი თოვლივით არ მოედება ფანჯრებს.
ქრება მოგონებათა კვალი და მოხუცი მხატვარი აკვარელით ერთხელაც შემოატარებს ფუნჯს ტილოს.
ამბობენ, რომ ხანდახან ისინი ბრუნდებიან ხოლმე. არა, წასული, წამსვლელი არ დაბრუნდება. მერე, ოდესმე, ჩვენ გამოგვივლის ორთქმავალი და თუ ვიმსახურებთ, მონატრებულებს შეგვახვედრებს.
მეგობრებს, ვისი მოგონებაც გულში მდინარესავით ჩამოგვდის. არ დაშრება და ვერც ადიდდება.
ადამიანი ყველაფერს იმსახურებს და უფრო იოლია შორისკენ გახსნილი ჭიშკრის შეღება, თუ იქ, სადაც ტკივილი, სითბო და მოგონება დატოვე, სიყვარულით გაგიხსენებენ. ყოველთვის ასეა. ასე იყო. ალბათ, ასე იქნება.
მასთან გატარებულ დროს თუ იხსენებ, იმ დროს აგრძელებ, არ და ვერ ცვლი წარსულს.
ის წარსული აწმყოა.
მარტო აღარ ვარ, მაგრამ არ ვიცი, ზურგსუკან ვინ დგას.
ვცდილობ გავიხსენო მისი სახე, მისი ყოველი ჟესტი, მის თვალებში ჩახატული სულის ანარეკლი და წარსულის ანგელოზებს მისი სახის ერთხელაც დანახვას ვთხოვ... ვცდილობ, დავემშვიდობო ყველა მოგონებას, რაც მასთან მაკავშირებს და ბოლო გზაზე გასვლის წინ, ეს მოგონებები მტვერს გავურიო.
დაბლობზე სამი მოხეტიალე შემხვდა. კიდევ სამი, ფურგონის ბოლო გაჩერებაზე დამხვდება, კარს გამიღებს, ხელსახოცს მომცემს, წარსულის სიკეთეს დამავიწყებს, ტკივილსაც ამარიდებს.
და ვგრძნობ, რომ ის ახლოა და იმაზე შორს, ვიდრე მინდა, რომ იყოს.
თუ გავიხსენე როგორია, მტვერს მოვიშორებ და თუ ვერ გავიხსენებ, იქ ვნახავ.
სადი არ ვიცი, მაგრამ ვიცი, რომ ვნახავ.
იქ ყველა ყველას ნახულობს და ეგრევე ივიწყებს.
იქ შენ მიმიყვანე და უკვე მაგრად მენატრები.
გელოდები, უკვე აქ ვარ... დროზე მოდი, რა...
იქ გნახავ...
?ისფერ ცაზე წაშლილი მეხსიერებიდან ამოსულ რამდენიმე სილუეტს, ქარი ღრუბლებისკენ აგდებს. ამ სილუეტშიც შენ გხედავ და ამ სილუეტშიც შენ ხარ.
დღესაც გელოდები. დღესაც მინდა, რომ ჩემი სულის გამოქვაბულში დარჩენილი წყლით შენი სიცივის ჭა ამოვავსო. სული დაშრება, მე ბალახზე დავრჩები და მიწაც მიმიღებს. უშენოდ... ყოველთვის უშენოდ ვიყავი.
ვეღარ დაგელოდები და უნდა გამიგო. მართლა რა, უნდა გამიგო...
მერე, ზამთრის ერთ ღამეს თუ გაგეღვიძება და სიცივე შეგაწუხებს, გააღე ფანჯარა, გახედე მთვარეს და მოუსმინე, როგორ ეფერებიან ერთმანეთს ბებერი ნაძვები.
ქარმა თუ დაუბერა, იქვე, ფანჯარასთან დარჩი. ის ქარი შენი წარსულის შვილია, შენი წარსულის სითბო. თმას აგირევს, კანზე შეგეხება და გაგათბობს.
Bjartar vonir rætast Er við göngum bæinn / Brosum og hlæjum glaðir / Vinátta og þreyta mætast Höldum upp á daginn Og fögnum tveggja ára bið / Fjarlægur draumur fæðist* / Borðum og drekkum saddir Og borgum fyrir okkur Með því sem við eigum í dag / Setjumst niður spenntir Hlustum á sjálfa okkur slá Í takt við tónlistina / Það virðist engin hlusta / Þetta er allt öðruvísi Við lifðum í öðrum heimi Þar sem við vorum aldrei ósýnileg / Nokkrum dögum síðar Við tölum saman á ný En hljóðið var ekki gott / Við vorum sammála um það Sammála um flesta hluti Við munum gera betur næst / Þetta er ágætis byrjun
