Chuck Schuldiner - მუსიკოსი რომელიც ქაოსით მშვიდდებოდა
10 მაი 2010. : TraVisa
Chuck Schuldiner
შეიძლება ამ მუსიკოსის და მისი ჟანრის მსმენელი არ ვარ მაგრამ ნამდვილად ვაფასებ რადგან როცა დაახლოებით 5-6 თვის წინ მისი ბიოგრაფია წავიკითხე, დავაკავშირე რაღაცები ჩემს თავთან და შევიცანი მასში გენია. ის იყო ადამიანი რომლის სიმშვიდეც ქაოისში იყო
ეს არის ინტერვიუ რომლიც ჩაკ შულდინერმა სიკვდილამდე 4 დღით ადრე მისცა ჟურნალისტს. სიახლე მინდა მივუძღვნა ადამიანს, რომელიც ცოტა ხანია რაც ჩვენს საიტზე შემოვიდა მაგრამ ალბათ ყველას შეგვაყვარა თავი თავისი მეგობრული ხასიათით. თანაც საიტის ყველა გოგოსთვის მაქვს სიახლე მიძღვნილი და მარტო ის დამრჩა ხოდა წასვლის წინ მინდა ეს სტატია სწორედ მისთვის დავდო. Marie Shagrath, ეს სიახლე შენ ჩემგან
შეიძლება ამ მუსიკოსის და მისი ჟანრის მსმენელი არ ვარ მაგრამ ნამდვილად ვაფასებ რადგან როცა დაახლოებით 5-6 თვის წინ მისი ბიოგრაფია წავიკითხე, დავაკავშირე რაღაცები ჩემს თავთან და შევიცანი მასში გენია. ის იყო ადამიანი რომლის სიმშვიდეც ქაოისში იყო
ეს არის ინტერვიუ რომლიც ჩაკ შულდინერმა სიკვდილამდე 4 დღით ადრე მისცა ჟურნალისტს. სიახლე მინდა მივუძღვნა ადამიანს, რომელიც ცოტა ხანია რაც ჩვენს საიტზე შემოვიდა მაგრამ ალბათ ყველას შეგვაყვარა თავი თავისი მეგობრული ხასიათით. თანაც საიტის ყველა გოგოსთვის მაქვს სიახლე მიძღვნილი და მარტო ის დამრჩა ხოდა წასვლის წინ მინდა ეს სტატია სწორედ მისთვის დავდო. Marie Shagrath, ეს სიახლე შენ ჩემგან
===================================
"ექთანს შემოაქვს ტოსტერები, ფორთოხლის ნატურალური წვენი, გაზეთები. არ ვიცი, რა რიცხვია, რა დღეა.
უბრალოდ, ვიცი, რომ კიდევ ერთი დღეა და ყველაფერი უნდა გამეორდეს. დედას დაეძინა. მთელი ღამე გაათენა. სისხლის ღებინება დამეწყო და მგონია, მორჩა, ჩაკი, დაისვენებ და ყველას დაასვენებ… დედა საფენებს მიცვლის, ექთნებს არ მაკარებს.
ვერაფერს ვეღარ ვხედავ… ისე, კონტურები ჩნდებიან და ქრებიან. ყველაფერი მესმის და არ მინდა მესმოდეს. მალე ტკივილგამაყუჩებელს გამიკეთებენ, ალბათ დამეძინება. ვეღარ ვინძრევი, თორემ აპარატს, რომელზეც მიერთებული ვარ, გავთიშავდი. ლუსი, შენ გიყვები ყველაფერს და იცოდე, რომ დღესაც ყველაზე ძალიან მინდა… რა მინდაი სცენაზე გასვლა. იქ დავიბადე, ის ჩემი სიმშვიდე იყო.
აღარ მინდა ვიცხოვრო, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ ვეხმარები. იცი, რის გემოს ვგრძნობი მეხსიერების. იცი, თითქოს წლები ერთ დიდ აისბერგშია გაყინული. ვთავისუფლდები, როდესაც თვალებს ვხუჭავ და მოგონებებით არ ვიღლები.
რამე შეიცვლებაი გაგახსენდებით მარტო მაშინ, როდესაც… არ ვიცი, როდის და შეიძლება აღარც გაგახსენდეთ.
იცი, ყველაფერი სიმბოლურია. სიცოცხლე არის გზა, რომელიც ბოლოში ვიწრო, გაუვალი ხდება და მინდა, ჩემი გზა დღესვე დასრულდეს. ეს არის ხვალის ექო და იმ ექოს ვივიწყებთ. ვეღარ, აღარ გვესმის. და იცი, რა მენატრებაი მონატრება მენატრება, ლუსი.
და მენატრება დედა. მესმის მისი ყოველი სიტყვა, ვგრძნობ, რომ დავღალე, მაგრამ ვერაფერს ვერ ვცვლი. ღმერთს ვერ ვთხოვ ვერაფერს. ალბათ, ჯერ ჩემი დრო არ მოსულა.
და რომ მოვა, მზად ვიქნები.
ჩემი ეზო მენატრება. თუ ტურზე არ ვიყავი, დედას ყვავილების მოვლაში ვეხმარებოდი, ბალახი ყოველთვის მოვლილი იყო. ნამიან ბალახს რომ ვეხებოდი, ვგრძნობდი, რომ ღმერთი სადღაც იქ, ახლოს იყო.
ლუსი, მაპატიე, თუ იმაზე ვერ ვსაუბრობთ, რაზეც შენ გინდა… საყვარელო, შეგიძლია დაწერო ის, რაც გინდა.
უბრალოდ, დაწერე… მუსიკაზე, მუსიკოსებზე წერისას დავუჭიროთ მხარი იმას, რაც გვესმის, იმას, რასაც მე, სხვები ვწერდით, დაწერენ… და არა იმას, რაც ნებისმიერი ადამიანის პირად ცხოვრებას ცუდად შეეხება.
და იცი, ყველაზე მეტად რამ დამღალაი ლოდინმა. ბოლო რამდენიმე კვირაა, ყოველთვის რაღაცას ველოდები. მთელი ცხოვრება ლოდინში გავატარე, მაგრამ არ ვიღლებოდი. ალბათ, კონტურებმა დამღალა. დავიღალე, რომ დედის ხმა მესმის და მის სახეს ვეღარ ვხედავ.
დაწერე რა… რომ ყველას მადლობას ვუხდი. ყველას, ვინც მახსოვს, ვინც არ გამახსენდება და ვისაც გავახსენდი და მერეც გავახსენდები. მოგონებები ცოცხლობენ, მოგონებები არ ცვდებიან, ჩვენი არსებობა ერთი დიდი მოგონებაა. ძირითადად ხომ მაგით ვკვებავთ ჩვენს დაღლილ სულს, ლუსი.
და იცი, რომ ვფიქრობ წარსულზე და იმაზე, რამდენად კმაყოფილი ვარ იმით, რასაც ვაკეთებდი… არაფერს არ შევცვლიდი. და ვერც შევცვლიდი, ლუსი. ღმერთმა მომცა ნიჭი და სითბო, გული და მეხსიერება. მიყვარს სიცოცხლე. არა, მიყვარდა… უბრალოდ, დღეს ყველას ვღლი, ზედმეტად ვაწუხებ და ასე არ უნდა იყოს. ყოველი ტურიდან დედიკოსთვის სუვენირი ჩამომქონდა. ეს მე ვარ ერთი დიდი სუვენირი. ბრმა სუვენირი. მოსავლელი სუვენირი.
იცი, მინდა, რომ მალე შემახვიონ ქაღალდში და ვინმეს გამატანონ. აღარ მინდა ვიყო დროის სიცარიელეში დატყვევებული.
დრო არ გვყოფნის. დროს არ ვყოფნით. დრო გამოცდაა ჩვენი პრიმიტიული აზროვნებისთვის და ამას გვიან ვხვდებით.
თითქოს შევდივარ მწუხარების მდინარეში და იმედის ღრმა ოკეანეში შესვლამდე ერთი ნაბიჯია, მაგრამ იმ ნაბიჯს ვეღარ ვდგამ.
ბევრისთვის ბევრიც ცოტაა და ვსპობთ იმას, რაც ისედაც არ უნდა ყოფილიყო ჩვენი. ვერ იქნებოდა ჩვენი და გვინდოდა, რომ ყოფილიყო.
როდესაც გიყვარს, სიყვარულზე მეტი პატივისცემა უნდა გქონდეს გულში. სხვა ვარიანტი უკვე ეგოიზმია. არ უთხრა, რომ გიყვარს, არ უთხრა, რომ ის შენი ყველაფერია. უბრალოდ, თუ ამას ვერ ხედავს ან არ უნდა, რომ დაინახოს, შეეშვი, ჩუმად გიყვარდეს და ოდესმე შენც ვინმე შეგიყვარებს. არა ის, სხვა ვინმე… იქნებ შენც შეგიყვარდეს.
ოღონდ, არ შეაწუხო… სიყვარულით არ შეაწუხო და არ დაღალო.
მარადიულობა ეფლობა უაზრო დაპირებებში და ვზრდით, სითბოს ვავლებთ სიცივეს და ზიზღს. იცი, ერთ დიდ საბანს შემოვავლებთ და მზრუნველი მამის თვალებით ვუყურებთ.
მართლა ვერ ვხვდები ბევრ რამეს და არც მინდა მივხვდე.
დრო… ის, რაც დროულად უნდა მივიღოთ.
მომავალი… ის, რაც ჩვენშია მაშინაც, როდესაც უკვე წარსულის ნაწილი ვხვდებით.
დრო დაგვამშვიდებს და მერე სიმშვიდეს მოგვიკლავს.
ვინმე თუ გვიყვარს, ძირითადად, ვერიდებით იმ ადამიანთან სიმართლეზე საუბარს.
რა გვინდა ერთმანეთისგან, რისი იმედი გვაქვს, როდემდე შევძლებთ ვიყოთ ერთმანეთისთვის ის, რაც პირველი კოცნის დროს ვართ, ვიყავით…
ლუსი, მე მალე წავალ. ძალიან მალე. იმაზე მალე, ვიდრე მგონია.
დედა ყოველთვის მეუბნებოდა, ჩაკი, არაფერი ჩვენი ყველაფერია და ყველაფერი - არაფერი. ყოველთვის ეცადე, დაინახო ის, რაც შენი აზროვნების მიღმაა, რაც არ იცი, რომ არსებობს და უნდა იარსებოს შენთან ერთად. და ყველაფერი იმდენად გახუნდა, რომ სითბოს კარგავს.
Death…
მინდოდა, რომ ჩემი მუსიკით მეთქვა ის, რაც სულში მქონდა და არა ის, რისი დანახვაც ბევრს სურდა.
Death…
ჩემი ცხოვრების დიდი ნაწილი, ჩემი სულის უფრო დიდი ნაწილი და ჩემი სიმართლე.
Death…
ბევრისთვის ღმერთი ადამიანის წუხილის შემკრებია. ბევრისთვის ღმერთი არსებობს, რომ კონკრეტულად მისთვის იარსებოს. ბევრისთის ღმერთი ილუზიაა და ბევრისთვის ღმერთი მოლოდინია.
შენდობაი წამებაა.
დავიწყებაი წამებაა.
სიყვარული? წამებაა.
სინანული? გათავისუფლებაა.
თავისუფლებაი სიკვდილია.
სიკვდილი? თავისუფლებაა.
ჩაკ შულდინერი, ფრაგმენტი ინტერვიუდან. (09/12/2001)
უბრალოდ, ვიცი, რომ კიდევ ერთი დღეა და ყველაფერი უნდა გამეორდეს. დედას დაეძინა. მთელი ღამე გაათენა. სისხლის ღებინება დამეწყო და მგონია, მორჩა, ჩაკი, დაისვენებ და ყველას დაასვენებ… დედა საფენებს მიცვლის, ექთნებს არ მაკარებს.
ვერაფერს ვეღარ ვხედავ… ისე, კონტურები ჩნდებიან და ქრებიან. ყველაფერი მესმის და არ მინდა მესმოდეს. მალე ტკივილგამაყუჩებელს გამიკეთებენ, ალბათ დამეძინება. ვეღარ ვინძრევი, თორემ აპარატს, რომელზეც მიერთებული ვარ, გავთიშავდი. ლუსი, შენ გიყვები ყველაფერს და იცოდე, რომ დღესაც ყველაზე ძალიან მინდა… რა მინდაი სცენაზე გასვლა. იქ დავიბადე, ის ჩემი სიმშვიდე იყო.
აღარ მინდა ვიცხოვრო, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ ვეხმარები. იცი, რის გემოს ვგრძნობი მეხსიერების. იცი, თითქოს წლები ერთ დიდ აისბერგშია გაყინული. ვთავისუფლდები, როდესაც თვალებს ვხუჭავ და მოგონებებით არ ვიღლები.
რამე შეიცვლებაი გაგახსენდებით მარტო მაშინ, როდესაც… არ ვიცი, როდის და შეიძლება აღარც გაგახსენდეთ.
იცი, ყველაფერი სიმბოლურია. სიცოცხლე არის გზა, რომელიც ბოლოში ვიწრო, გაუვალი ხდება და მინდა, ჩემი გზა დღესვე დასრულდეს. ეს არის ხვალის ექო და იმ ექოს ვივიწყებთ. ვეღარ, აღარ გვესმის. და იცი, რა მენატრებაი მონატრება მენატრება, ლუსი.
და მენატრება დედა. მესმის მისი ყოველი სიტყვა, ვგრძნობ, რომ დავღალე, მაგრამ ვერაფერს ვერ ვცვლი. ღმერთს ვერ ვთხოვ ვერაფერს. ალბათ, ჯერ ჩემი დრო არ მოსულა.
და რომ მოვა, მზად ვიქნები.
ჩემი ეზო მენატრება. თუ ტურზე არ ვიყავი, დედას ყვავილების მოვლაში ვეხმარებოდი, ბალახი ყოველთვის მოვლილი იყო. ნამიან ბალახს რომ ვეხებოდი, ვგრძნობდი, რომ ღმერთი სადღაც იქ, ახლოს იყო.
ლუსი, მაპატიე, თუ იმაზე ვერ ვსაუბრობთ, რაზეც შენ გინდა… საყვარელო, შეგიძლია დაწერო ის, რაც გინდა.
უბრალოდ, დაწერე… მუსიკაზე, მუსიკოსებზე წერისას დავუჭიროთ მხარი იმას, რაც გვესმის, იმას, რასაც მე, სხვები ვწერდით, დაწერენ… და არა იმას, რაც ნებისმიერი ადამიანის პირად ცხოვრებას ცუდად შეეხება.
და იცი, ყველაზე მეტად რამ დამღალაი ლოდინმა. ბოლო რამდენიმე კვირაა, ყოველთვის რაღაცას ველოდები. მთელი ცხოვრება ლოდინში გავატარე, მაგრამ არ ვიღლებოდი. ალბათ, კონტურებმა დამღალა. დავიღალე, რომ დედის ხმა მესმის და მის სახეს ვეღარ ვხედავ.
დაწერე რა… რომ ყველას მადლობას ვუხდი. ყველას, ვინც მახსოვს, ვინც არ გამახსენდება და ვისაც გავახსენდი და მერეც გავახსენდები. მოგონებები ცოცხლობენ, მოგონებები არ ცვდებიან, ჩვენი არსებობა ერთი დიდი მოგონებაა. ძირითადად ხომ მაგით ვკვებავთ ჩვენს დაღლილ სულს, ლუსი.
და იცი, რომ ვფიქრობ წარსულზე და იმაზე, რამდენად კმაყოფილი ვარ იმით, რასაც ვაკეთებდი… არაფერს არ შევცვლიდი. და ვერც შევცვლიდი, ლუსი. ღმერთმა მომცა ნიჭი და სითბო, გული და მეხსიერება. მიყვარს სიცოცხლე. არა, მიყვარდა… უბრალოდ, დღეს ყველას ვღლი, ზედმეტად ვაწუხებ და ასე არ უნდა იყოს. ყოველი ტურიდან დედიკოსთვის სუვენირი ჩამომქონდა. ეს მე ვარ ერთი დიდი სუვენირი. ბრმა სუვენირი. მოსავლელი სუვენირი.
იცი, მინდა, რომ მალე შემახვიონ ქაღალდში და ვინმეს გამატანონ. აღარ მინდა ვიყო დროის სიცარიელეში დატყვევებული.
დრო არ გვყოფნის. დროს არ ვყოფნით. დრო გამოცდაა ჩვენი პრიმიტიული აზროვნებისთვის და ამას გვიან ვხვდებით.
თითქოს შევდივარ მწუხარების მდინარეში და იმედის ღრმა ოკეანეში შესვლამდე ერთი ნაბიჯია, მაგრამ იმ ნაბიჯს ვეღარ ვდგამ.
ბევრისთვის ბევრიც ცოტაა და ვსპობთ იმას, რაც ისედაც არ უნდა ყოფილიყო ჩვენი. ვერ იქნებოდა ჩვენი და გვინდოდა, რომ ყოფილიყო.
როდესაც გიყვარს, სიყვარულზე მეტი პატივისცემა უნდა გქონდეს გულში. სხვა ვარიანტი უკვე ეგოიზმია. არ უთხრა, რომ გიყვარს, არ უთხრა, რომ ის შენი ყველაფერია. უბრალოდ, თუ ამას ვერ ხედავს ან არ უნდა, რომ დაინახოს, შეეშვი, ჩუმად გიყვარდეს და ოდესმე შენც ვინმე შეგიყვარებს. არა ის, სხვა ვინმე… იქნებ შენც შეგიყვარდეს.
ოღონდ, არ შეაწუხო… სიყვარულით არ შეაწუხო და არ დაღალო.
მარადიულობა ეფლობა უაზრო დაპირებებში და ვზრდით, სითბოს ვავლებთ სიცივეს და ზიზღს. იცი, ერთ დიდ საბანს შემოვავლებთ და მზრუნველი მამის თვალებით ვუყურებთ.
მართლა ვერ ვხვდები ბევრ რამეს და არც მინდა მივხვდე.
დრო… ის, რაც დროულად უნდა მივიღოთ.
მომავალი… ის, რაც ჩვენშია მაშინაც, როდესაც უკვე წარსულის ნაწილი ვხვდებით.
დრო დაგვამშვიდებს და მერე სიმშვიდეს მოგვიკლავს.
ვინმე თუ გვიყვარს, ძირითადად, ვერიდებით იმ ადამიანთან სიმართლეზე საუბარს.
რა გვინდა ერთმანეთისგან, რისი იმედი გვაქვს, როდემდე შევძლებთ ვიყოთ ერთმანეთისთვის ის, რაც პირველი კოცნის დროს ვართ, ვიყავით…
ლუსი, მე მალე წავალ. ძალიან მალე. იმაზე მალე, ვიდრე მგონია.
დედა ყოველთვის მეუბნებოდა, ჩაკი, არაფერი ჩვენი ყველაფერია და ყველაფერი - არაფერი. ყოველთვის ეცადე, დაინახო ის, რაც შენი აზროვნების მიღმაა, რაც არ იცი, რომ არსებობს და უნდა იარსებოს შენთან ერთად. და ყველაფერი იმდენად გახუნდა, რომ სითბოს კარგავს.
Death…
მინდოდა, რომ ჩემი მუსიკით მეთქვა ის, რაც სულში მქონდა და არა ის, რისი დანახვაც ბევრს სურდა.
Death…
ჩემი ცხოვრების დიდი ნაწილი, ჩემი სულის უფრო დიდი ნაწილი და ჩემი სიმართლე.
Death…
ბევრისთვის ღმერთი ადამიანის წუხილის შემკრებია. ბევრისთვის ღმერთი არსებობს, რომ კონკრეტულად მისთვის იარსებოს. ბევრისთის ღმერთი ილუზიაა და ბევრისთვის ღმერთი მოლოდინია.
შენდობაი წამებაა.
დავიწყებაი წამებაა.
სიყვარული? წამებაა.
სინანული? გათავისუფლებაა.
თავისუფლებაი სიკვდილია.
სიკვდილი? თავისუფლებაა.
ჩაკ შულდინერი, ფრაგმენტი ინტერვიუდან. (09/12/2001)
===================================
Death…
ჩვენი სიმბოლური ეპოქა
Death…
ჩაკ შულდინერის ჯგუფი, რომელმაც შექმნა მთელი მიმდინარეობა.
უშუალოდ ჟანრი Death Metal შულდინერმა გააცოცხლა, გამხდარ სხეულს სინათლე და გამძლეობა მისცა, დღეს კი ჩაკი აღარ გვყავს. ტვინის სიმსივნემ დაასუსტა, მერე, მერილენდის ჰოსპიტალში ჩაკიმ მხედველობა დაკარგა და 13 დეკემბერს აღარ იყო. წავიდა, როგორც ყველა მიდის. წავიდა, როგორც არ უნდა წასულიყო.
აღარ იყო ჩაკი და დარჩა Symbolic.
აღარ არის შულდინერი და დაგვრჩა მისი ლირიკა, რომელიც ბევრისთვის ცხოვრების წესია.
შენი მოგონება რომ მოგონება არ გახდეს, ალბათ ეს უნდა დაიმსახურო.
დორიან გრეივით უბერებელი, მაგრამ, ოსკარ უაილდის რომანის პერსონაჟისგან განსხვავებით, ყოველთვის დადებითი იყო.
მთელი ცხოვრება იმედგაცრუებისა და ტკივილის ლაბირინთია, რომელშიც უფრო მეტი იკარგება, ვიდრე პოულობს გასასვლელს.
ჩაკი
ეს ხომ დიდი ლაბირინთი იყო ???
ჩვენ კი ამ ლაბირინთში დღესაც დაკარგულები ვართ
ჩვენი სიმბოლური ეპოქა
Death…
ჩაკ შულდინერის ჯგუფი, რომელმაც შექმნა მთელი მიმდინარეობა.
უშუალოდ ჟანრი Death Metal შულდინერმა გააცოცხლა, გამხდარ სხეულს სინათლე და გამძლეობა მისცა, დღეს კი ჩაკი აღარ გვყავს. ტვინის სიმსივნემ დაასუსტა, მერე, მერილენდის ჰოსპიტალში ჩაკიმ მხედველობა დაკარგა და 13 დეკემბერს აღარ იყო. წავიდა, როგორც ყველა მიდის. წავიდა, როგორც არ უნდა წასულიყო.
აღარ იყო ჩაკი და დარჩა Symbolic.
აღარ არის შულდინერი და დაგვრჩა მისი ლირიკა, რომელიც ბევრისთვის ცხოვრების წესია.
შენი მოგონება რომ მოგონება არ გახდეს, ალბათ ეს უნდა დაიმსახურო.
დორიან გრეივით უბერებელი, მაგრამ, ოსკარ უაილდის რომანის პერსონაჟისგან განსხვავებით, ყოველთვის დადებითი იყო.
მთელი ცხოვრება იმედგაცრუებისა და ტკივილის ლაბირინთია, რომელშიც უფრო მეტი იკარგება, ვიდრე პოულობს გასასვლელს.
ჩაკი
ეს ხომ დიდი ლაბირინთი იყო ???
ჩვენ კი ამ ლაბირინთში დღესაც დაკარგულები ვართ